Κρανιοϊερή θεραπεία
Στις αρχές του 20ου αιώνα, στις ΗΠΑ ένας Αμερικανός φοιτητής οστεοπαθητικής ο William Garner Sutherland παρατήρησε και μελέτησε την κινητικότητα των οστών του ανθρώπινου κρανίου και κατόπιν ανέπτυξε την «Κρανιακή Οστεοπαθητική» (Cranial Osteopathy). Περιέγραψε έναν ανεξάρτητο, ρυθμικό παλμό στο σώμα, τον οποίο ονόμασε Πρωτογενή Αναπνευστικό Μηχανισμό ή Κρανιοϊερό Ρυθμό, ο οποίος παράγεται από τη διακύμανση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.
Στην συνέχεια, στη δεκαετία του 1970, ο οστεοπαθητικός χειρουργός Dr. John E. Upledger, παρατήρησε για πρώτη φορά τον κρανιοϊερό ρυθμό κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης στον αυχένα ενός ασθενούς. Είδε πως πρόκειται για έναν σαφή, ρυθμικό παλμό (περίπου 6-12 κύκλοι το λεπτό), που δεν συμβάδιζε, ούτε με τον καρδιακό παλμό, ούτε με την αναπνοή του ασθενούς.
Στο διάστημα 1975-1983 ο Upledger ανέλαβε θέση κλινικού ερευνητή και Καθηγητή Βιοκινητικής στο Michigan State University. Εκεί ηγήθηκε μιας διεπιστημονικής ομάδας από ανατόμους, φυσιολόγους και βιοϊατρικούς μηχανικούς. Η ομάδα απέδειξε επιστημονικά ότι τα οστά του κρανίου διατηρούν μια ελάχιστη κινητικότητα ακόμη και στην ενήλικη ζωή και εξήγησε τον υδραυλικό μηχανισμό πίσω από την κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Ο Upledger συνέθεσε τις τεχνικές του Sutherland με δικές του ανακαλύψεις πάνω στις μεμβράνες και την περιτονία, δημιουργώντας έναν αυτόνομο θεραπευτικό κλάδο. Ονόμασε τη μέθοδο CranioSacral Therapy (Κρανιοϊερή Θεραπεία), εστιάζοντας στη σύνδεση του κρανίου (cranium) με το ιερό οστό (sacrum) μέσω της σπονδυλικής στήλης.
Μέχρι το 1983, οι κρανιακές τεχνικές διδάσκονταν αποκλειστικά σε οστεοπαθητικούς γιατρούς. Ο Upledger πίστευε ότι η μέθοδος έπρεπε να είναι προσβάσιμη σε όλους. Έτσι, το 1983 εξέδωσε το πρώτο επίσημο επιστημονικό σύγγραμμα (CranioSacral Therapy) και ίδρυσε το Upledger Institute στη Φλόριντα των ΗΠΑ.
Το ινστιτούτο άρχισε να εκπαιδεύει φυσικοθεραπευτές, μαίες, βελονιστές, ψυχοθεραπευτές, αλλά και εναλλακτικούς θεραπευτές σε όλο τον κόσμο. Σήμερα, η Κρανιοϊερή Θεραπεία εφαρμόζεται σε περισσότερες από 110-120 χώρες ως μια εξαιρετικά ήπια, μη επεμβατική μέθοδος (με πίεση που δεν ξεπερνά το βάρος ενός νομίσματος, περίπου 5 γραμμάρια) για την απελευθέρωση των εντάσεων του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Η εργασία αυτή αποτελεί έναν τρόπο βαθειάς και ενδελεχούς προσέγγισης, τόσο σωματικών όσο και ψυχολογικών θεμάτων, καθώς αγγίζει θέματα και βιώματα που μπορεί να εξέλαβε ο θεραπευόμενος με τρόπο τραυματικό και όχι συνειδητό.
Σε μία συνεδρία Κρανιοϊερής θεραπείας, ο θεραπευόμενος είναι ξαπλωμένος φορώντας ρούχα ευρύχωρα και οι τεχνικές που εφαρμόζονται από τον ειδικό είναι εξαιρετικά ήπιες και περιλαμβάνουν αγγίγματα σε σημεία «σταθμούς» του σώματος από τα πόδια έως το κεφάλι.
Η διάρκεια της συνεδρίας είναι 60’-75’.